Internationale instrumenten

Er bestaan twee soorten internationale instrumenten van Sociale Zekerheid: normatieve instrumenten en coördinatie-instrumenten. Ze worden overeenkomst, akkoord, schikking of verordening genoemd.

De normatieve instrumenten die zijn afgesloten bij een internationale organisatie bepalen minimale normen die de nationale socialezekerheidsregelingen moeten naleven. Deze instrumenten gelden voor de landen die ze bekrachtigd hebben. Ze worden per internationale organisatie ingedeeld.

Vb. : Conventie nr. 102 over de sociale zekerheid (1952) van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO).

De coördinatie-instrumenten coördineren de toepassing van de nationale socialezekerheidswetgevingen van de landen die de overeenkomsten sluiten. Ze worden gesloten tussen twee landen (bilaterale overeenkomsten) of tussen meerdere landen (multilaterale overeenkomsten). Ze gaan uit van dezelfde principes.

  • Bilaterale overeenkomst: 0vereenkomst betreffende de sociale zekerheid tussen het Koninkrijk België en de Republiek der Filippijnen van 7 december 2001.
  • Multilaterale overeenkomst: Verordening (EG) nr. 883/2004 van het Europees Parlement en de Raad van 29 april 2004 betreffende de coördinatie van de socialezekerheidsstelsels.